Koźmiński – Kieżun

1 gwiazdka2 gwiazdki3 gwiazdki4 gwiazdki5 gwiazdek

Koźmiński – Kieżun

prof. Andrzej K. Koźmiński rozmawia z prof. Witoldem Kieżunem

Koźmiński reaktywacja – to nowatorski projekt multimedialny. Na naszych stronach będziemy publikować cykl rozmów prof. Andrzeja K. Koźmińskiego z  kolegami, przyjaciółmi. Rozmowy te ukażą się drukiem, wiosną przyszłego roku. U nas prezentować będziemy wybrane fragmenty rozmów ilustrowane zdjęciami wykonanymi podczas wywiadów.

Andrzej K. Koźmiński (ur. 1 kwietnia 1941) – polski naukowiec, rektor, profesor zarządzania i kierownik Katedry Zarządzania Akademii Leona Koźmińskiego, noszącej imię jego nieżyjącego ojca, Leona Koźmińskiego, także znanego profesora zarządzania. Jeden z dwóch członków korespondentów Polskiej Akademii Nauk z dziedziny zarządzania.  Stypendysta Fundacji Fulbrighta, wykładowca wielu prestiżowych uczelni, m.in. UCLA, Washington University, Sorbony.

Witold J. Kieżun (ur. 6 lutego 1922 r. w Wilnie) – profesor dr hab., polski teoretyk zarządzania, przedstawiciel Polskiej Szkoły Prakseologicznej, w ramach której rozwija prakseologiczną teorię organizacji i zarządzania, uczeń Tadeusza Kotarbińskiego i Jana Zieleniewskiego. Żołnierz Armii Krajowej, podporucznik czasu wojny, powstaniec warszawski, więzień sowieckich łagrów. Przewodniczący Rady Fundacji Ius et Lex. Profesor Akademii im. Leona Koźmińskiego, a także doktor honoris causa tej uczelni.

W 1931 r. przeniósł się z matką z Wilna do Warszawy. W czasie okupacji był szklarzem, szmuglował podziemną prasę. Od 1944 jego mieszkanie było magazynem broni. Walczył w powstaniu warszawskim pod pseud. Wypad. Służył w oddziale do zadań specjalnych Harnaś w baonie Gustaw. Uczestniczył m.in. w akcji zdobycia Poczty Głównej (plac Napoleona, dziś Powstańców Warszawy), Komendy Policji (na Krakowskim Przedmieściu 1) i parafialnego domu kościoła Świętego Krzyża (Krakowskie Przedmieście 3). Samodzielnie wziął do niewoli 14 jeńców niemieckich (przy czym pozyskał 14 karabinów oraz 2000 sztuk amunicji). 23 września 1944 został odznaczony bezpośrednio podczas walk przez Bora-Komorowskiego Krzyżem Virtuti Militari, a w październiku 1944 roku awansował do stopnia podporucznika.  Po powstaniu uciekł z niemieckiego transportu wiozącego żołnierzy-powstańców do obozów jenieckich. Dostał się do Krakowa, nawiązał kontakt z tamtejszą AK. W marcu 1945 wskutek zdrady został aresztowany przez NKWD. Przesłuchanie odbyło się na Montelupich. Nie ujawnił żadnych nazwisk, nie przyznał się do swojej podziemnej działalności (wg zakazu ujawniania się wydanego przez gen. Okulickiego). 23 maja 1945 przewieziony poprzez Syberię do łagru sowieckiego w Krasnowodsku w Turkmeńskiej SRR (obecnie Turkmenistan), na pustyni Kara-kum. Tam zachorował na chorobę tropikalną beri-beri. Powrócił do kraju na mocy amnestii w 1946. Był jeszcze więziony przez UB, po czym rozpoczął studia prawa na UJ.

W 1956 pracował w Narodowym Banku Polskim. Był współorganizatorem Rewolucyjnego Komitetu Destalinizacji. W 1980 wykładał zarządzanie na Temple University w Filadelfii i na Uniwersytecie w Montrealu. Pracował w Burundi (Afryka Środkowa), najpierw z ramienia ONZ, później jako przedstawiciel Kanady. Utworzył w Burundi nowoczesną administrację. W 2005 czł. Honorowego Komitetu Poparcia Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich. Obecnie wykłada w Wyższej Szkole Przedsiębiorczości i Zarządzania im. Leona Koźmińskiego, jest członkiem komisji przy MSWiA oceniającej kandydatów na wojewodów. Ożenił się z Danutą Magreczyńską „Jolą” sanitariuszką z kompanii „Anna” batalionu „Gustaw” i ma syna Witolda O. Kiezuna. Był współinicjatorem angielskojęzycznej witryny internetowej warsawuprising.com, poświęconej Powstaniu Warszawskiemu i prowadzonej przez jego syna.
<Wikipedia>

Dodaj komentarz